Koningin Wilhelmina steunde het fonds met een persoonlijke bijdrage en als beschermvrouw. Na de capitulatie van Japan en de terugkeer van gezinnen uit Nederlands-Indië nam het aantal steunaanvragen snel toe. Honderden gezinnen ontvingen bijdragen om het wezen- en weduwepensioen aan te vullen tot 70% van de toenmalige grondslag. Ook betaalde het fonds logieskosten en verstrekte het voedsel- en kledingpakketten. Directe periodieke en incidentele steun bleef de eerste prioriteit, in samenwerking met sociale zaken van het Ministerie van Marine.
Door verbeterde sociale voorzieningen waren periodieke uitkeringen niet langer nodig. Toch raakten marinemensen en familieleden soms financieel in de knel. In zulke situaties sprongen we bij op advies van professionele zorgverleners, voor woningaanpassingen, reiskosten of onverwachte begrafeniskosten. Aanvankelijk steunden we alleen oorlogsslachtoffers. In 1976 werd de doelgroep uitgebreid met slachtoffers van dienstongevallen. Vanaf 1986 konden ook marinepersoneel na VN-operaties of rampenbestrijding een beroep op ons doen.
Aan het eind van de vorige eeuw konden we niet alleen hulp bieden bij financiële problemen maar ook bijdragen aan erkenning voor en herinnering aan de inzet van marinepersoneel. Jaarlijks organiseren we een herinneringsbijeenkomst voor de slachtoffers van de Slag in de Javazee. Er werden bijdragen gegeven aan andere herinneringsbijeenkomsten en aan publicaties of monumenten ter herinnering aan maritieme operaties. Marineveteranen deden zelden tevergeefs een beroep op ons als zij een reünie organiseerden.
De veranderende inzet van de krijgsmacht bracht een nieuwe generatie veteranen voort. Zij worden geconfronteerd met onbekende culturen, onzichtbare tegenstanders en psychische schade die soms pas later tot financiële problemen kan leiden. Daarom steunen wij projecten die psychische klachten en sociaal isolement helpen voorkomen, van buddyactiviteiten tot wetenschappelijk onderzoek. Onze prioriteit blijft hetzelfde: marinemensen financieel bijstaan wanneer zij in de problemen raken, ook nadat zij de marine hebben verlaten.
De verdediging van Nederlands-Indië was een taak van de Koninklijke Marine. Na de Japanse aanval in december 1941 vochten Nederlandse onderzeeboten, vliegtuigen en schepen drie maanden lang tegen de opmars. Op 27 februari 1942 vond de beslissende Slag in de Javazee plaats, onder leiding van schout-bij-nacht Karel Doorman. De Japanse overmacht bleek te groot: alle geallieerde kruisers zonken en ruim 1.600 Nederlandse marinemannen sneuvelden. Ook Doorman ging met Hr. Ms. De Ruyter ten onder. Uit waardering voor hun moed werd zijn naam verbonden aan het fonds voor oorlogsslachtoffers.
